Και τώρα τι κάνουμε;

Η κατάσταση στη χώρα έφτασε στο απροχώρητο. Η κυβέρνηση, θύμα της ανερμάτιστης πολιτικής της, βρίσκεται σε σύγχυση και παραπαίει, έχοντας απολέσει ήδη μεγάλο μέρος του εκλογικού της σώματος.

Τα πολιτικά κόμματα της αντιπολίτευσης, αιφνιδιασμένα από την ταχύτητα των εξελίξεων στον οικονομικό τομέα και την αυθόρμητη μαζική αντίδραση του κόσμου κατά του μνημονίου, ανιχνεύουν το πολιτικό γίγνεσθαι, που διαμορφώνεται καθημερινά χωρίς ή  με ελάχιστη δική τους συμμετοχή, απειλώντας τα με μεγάλη συρρίκνωση, εάν προκύψει άλλος πολιτικός σχηματισμός που θα ανταποκρίνεται με πειστικότητα  στις ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας.

Και ο λαός, που επί χρόνια πολλά παρέμενε ανυποψίαστος θεατής των πολιτικών εξελίξεων και ακροατής των  βραδινών κατευθυνόμενων δελτίων ειδήσεων, ξαφνικά διαπίστωσε  με τρόπο οδυνηρό (απολύσεις, μισθολογικές και συνταξιοδοτικές μειώσεις, αυξήσεις βασικών αγαθών) ότι η οικονομική πολιτική της κυβέρνησης στόχευε τελικά στη δική του αφαίμαξη, προκειμένου να βρει τα χρήματα που απαιτούσε η τρόικα των δανειστών μας.

Και αυτά όταν:

-          Οι δανειστές μας άρχισαν να αγοράζουν τα «φιλέτα» της χώρας αντί πινακίου φακής.

-          Τα εθνικά μας θέματα αντιμετωπίζονται από την παιδική χαρά του Υπουργείου Εξωτερικών με τρόπο πρόχειρο, επιπόλαιο και που εγγίζει τα όρια της εθνικής προδοσίας (Αγαθονήσι, Φαρμακονήσι, Καστελόριζο, Α.Ο.Ζ.).

-          Το μεταναστευτικό έφτασε να είναι εκρηκτικό και ανεξέλεγκτο.

-          Η ασφάλεια των πολιτών είναι σχεδόν ανύπαρκτη από εγκληματικές πράξεις, αφού σκοτώνονται συμπολίτες μας για μια κάμερα αξίας 120 ευρώ.

Το ερώτημα «τι κάνουμε τώρα;» έχει μία και μοναδική απάντηση: «Εκλογές».

ΟΙ τακτικισμοί για την αγορά πολιτικού χρόνου από τα κυρίαρχα κόμματα εξαντλήθηκε. Και αυτό οφείλει να το καταλάβει η κυβέρνηση και κυρίως ο πρωθυπουργός, που είναι και ο βασικός υπεύθυνος για την κατάσταση που δημιουργήθηκε στη χώρα.

Όλα τα άλλα έπονται.

Το τι θα προκύψει από τις εκλογές και ποιοι νέοι πολιτικοί συσχετισμοί θα δημιουργηθούν ουδείς το γνωρίζει. Μπορεί μόνο να τους πιθανολογήσει.

Το βέβαιο είναι ότι θα προκύψει μια νέα πολιτική πραγματικότητα.

Οι πολιτικές δυνάμεις που συμπλέουν με το μνημόνιο, που σαφώς πρέπει να αναπροσαρμοστεί στα ελληνικά δεδομένα, το πιθανότερο είναι, ότι θα συνυπάρξουν σε πολυκομματικό κυβερνητικό σχήμα και οι δυνάμεις που το πολεμούν και ζητούν την κατάργησή του είναι βέβαιο ότι θα ενισχυθούν σημαντικά. Και αυτό (η εκλογική ενίσχυση των αντιμνημονιακών πολιτικών δυνάμεων) θα αποτρέψει τις ακόμη μεγαλύτερες οικονομικές επιπτώσεις σε βάρος των ασθενέστερων τάξεων και της μεσαίας  τάξης, που αποτελεί τη ραχοκοκαλιά της χώρας.

Ο μηχανισμός στήριξης της Ε.Ε. δε θα μπορέσει  να αγνοήσει μια τέτοια εξέλιξη, η οποία τελικά θα τον υποχρεώσει να χαλαρώσει τη θηλιά που πέρασε στο λαιμό της χώρας.

Η Ελλάδα δεν είναι Αργεντινή, ούτε μπορεί να γίνει.

Ο Ελληνικός Λαός έχει άλλη κουλτούρα, κι αν πεισθεί, ότι δεν γίνεται διαφορετικά, θα αποδεχτεί ο ίδιος τη λιτότητα που με το ζόρι θέλουν να του επιβάλουν. Αρκεί να δει φως, ότι μπορεί πράγματι να βγει από το σκοτεινό τούνελ που τον έβαλε το εξαρτημένο από τα πολυποίκιλα συμφέροντα πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης.

Πάντως όπως και να έχει το πράγμα, στον ορίζοντα προβάλλει και αρχίζει να γίνεται ορατή μια νέα εθνική τραγωδία, την οποία καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε οργανωμένα και ενεργητικά. Και θα πρέπει να προετοιμαστούμε για να δώσουμε τον καλύτερό μας εαυτό, προκειμένου η χώρα να αντιμετωπίσει τη μεγάλη αυτή κρίση, που έρχεται, με τις λιγότερες δυνατές απώλειες.

Κώστας Αργουζής