Σήμερα Μ.Πέμπτη, ημέρα μαρτυρίου για τον Θεάνθρωπο, συνοδεύουμε, στο στερνό ταξίδι του ένα γενναίο παριανό, ένα καλό οικογενειάρχη, ένα έντιμο επαγγελματία, ένα αγαπητό συμπολίτη μας, το Νικήτα Ανουσάκη.
Δέκα ολόκληρα χρόνια πάλεψε όρθιος με την επάρατο, με ψυχικό σθένος μοναδικό, εργαζόμενος στην επιχείρησή του σχεδόν μέχρι το τέλος του, χωρίς να δίνει σε κανένα μας την εντύπωση ότι έπασχε και υπέφερε σωματικά και ψυχικά από τη μάστιγα της εποχής μας.
Από τη γενναία του στάση, ζωντανό παράδειγμα αγωνιστή, εμείς οι υπόλοιποι, που χτύπησε και μας η ύπουλη αυτή αρρώστια, αντλούσαμε και αντλούμε δύναμη και κουράγιο για να βαδίσουμε όρθιοι το δικό μας Γολγοθά.
Ο Νικήτας είχε πλήρη επίγνωση για το πια θα ήταν η κατάληξη. Ήταν προετοιμασμένος γι΄αυτό που επρόκειτο να συμβεί. Μου το έλεγε στις συζητήσεις που κάναμε. Ήξερε ότι έδινε μάχη με το χρόνο.
Το καταπληκτικό όμως μ΄αυτόν τον άνθρωπο, που γνώριζε τις συνέπειες, ήταν η στωικότητα και η ψυχική του αντοχή. Μιλούσε για το πρόβλημά του, λες και αφορούσε κάποιον άλλον και όχι τον ίδιο.
Δεν γνωρίζω, αν διαθέτει την ίδια ψυχική αντοχή και η οικογένειά του, που υπεραγαπούσε. Ο πόνος για την απώλεια ενός αγαπημένου μας προσώπου είναι πάντοτε μεγάλος. Έφυγε από κοντά τους, ο σύζυγος, ο πατέρας, ο εμψυχωτής, ο μπροστάρης σε κάθε οικογενειακή δυσκολία. Όμως το παράδειγμα που αφήνει γι αυτήν, είναι το παράδειγμα ενός αγωνιστή της ζωής και θα πρέπει να το ακολουθήσουν. Άλλωστε αυτό θα επιθυμούσε και ο ίδιος.
Το Νικήτα, εμείς οι φίλοι του και ο κόσμος της Πάρου που τον γνώριζε, θα τον θυμόμαστε πάντοτε. Καλό του ταξίδι.
Κώστας Αργουζής
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου