Είμαστε πρωταθλητές στην ανευθυνότητα

Τα καταφέραμε και μπράβο μας!!!

 
Τις τελευταίες 6 μέρες μετράμε 62 κρούσματα και σε σύγκριση με τα άλλα νησιά των Κυκλάδων είμαστε πρωταθλητές στην ανευθυνότητα.

Το Κέντρο Υγείας έκλεισε και δέχεται μόνο επείγοντα, επειδή μολύνθηκε το προσωπικό, σχολείο δεν πήρε μέρος στην παρέλαση επειδή μολύνθηκε, γυναικείο ησυχαστήριο του νησιού με πληροφόρησαν ότι έχει κρούσματα.

Και εμείς; Ανέμελοι και αδιάφοροι κυκλοφορούμε χωρίς καμιά προφύλαξη.

Επιτρέπεται, τώρα που μείναμε εμείς και εμείς, να γεμίσουμε το νησί με κρούσματα και με κίνδυνο να στείλουμε στον άλλο κόσμο συγγενείς και φίλους;

 
Γίναμε τόσο αδιάφοροι και ατομιστές, ώστε να πιστεύουμε ότι θα μολυνθούν όλοι οι άλλοι εκτός από εμάς;

 
Η επιτροπή που συστήθηκε από το Δήμο δεν θα έπρεπε να είχε συνεδριάσει και να πάρει αποφάσεις προς την κατεύθυνση της πιστής εφαρμογής των μέτρων προστασίας;

Με αφορμή την επέτειο του «ΟΧΙ» Ποιος ήταν ο στρατηγός Ιωάννης Καραβίας.

Οι νεότεροι δε γνωρίζουν ποιος ήταν ο στρατηγός Ιωάννης Καραβίας. Οι παλαιότεροι όμως ασφαλώς τον γνώριζαν, αφού ήταν παντρεμένος με την παριανή Φωτεινή Μαρινοπούλου, αδελφή του Παναγιώτη Μαρινόπουλου, πατέρα του πολιτικού μηχανικού Σωτήρη Μαρινόπουλου. Τα παιδιά του, Θεόδωρος και Μαρία, ζουν μόνιμα στην Πάρο, καθώς και τα εγγόνια του.
Αυτά τα ολίγα, αλλά κατατοπιστικά τα γράφουμε, γιατί πρόκειται να αναφερθούμε σ΄έναν ήρωα που η Πάρος θα έπρεπε ήδη να τον είχε τιμήσει με έναν ανδριάντα, όπως πρόσφατα έπραξε η ιδιαίτερη πατρίδα του στην Αιτωλοακαρνανία.
Ο Ιωάννης Καραβίας ταγματάρχης το 1940, βρέθηκε, για υπηρεσιακούς λόγους, πλάι στο Δαβάκη, όταν εκδηλώθηκε η επίθεση των Ιταλών το πρωί της 28ης Οκτωβρίου 1940. Και όταν ο συνταγματάρχης Δαβάκης τραυματίστηκε και ετέθη εκτός μάχης, ο Ιωάννης Καραβίας ανέλαβε τη διοίκηση των λιγοστών ελληνικών δυνάμεων και ήταν αυτός που έδωσε τις πρώτες νικηφόρες μάχες στα βουνά της Πίνδου, αποκόπτοντας την προέλαση των Ιταλών προς το Μέτσοβο.
Ο τραυματισμός του Κων/νου Δαβάκη όπως τον περιγράφει ο Ιωάννης Καραβία:


2 Νοεμβρίου 1940


«Όταν η κίνησις των λόχων ήρχισε, εγώ απεμακρύνθην από τον Δαβάκην περί τα 100 μέτρα, δια να δώσω λεπτομερείς εντολάς προς τον δεξιά κινούμενο λόχον Αλεβίζου. Αίφνης ακούω πυροβολισμούς και να πίπτουν βλήματα επί της κορυφής του υψώματος Προφ. Ηλίας, συγχρόνως δε ήκούοντο φωνές στρατιωτών ότι σκοτώθηκε ο διοικητής. Σπεύδω προς τον Δαβάκην, ο οποίος έκειτο αιμόφυρτος με διαμπερές τραύμα του πνεύμονος και 2 έως 3 στρατιώται προσπαθούντες να του επιδέσουν το τραύμα….. διέταξα αμέσως να έλθη ιατρός να του επιδέσει το τραύμα και με τους τραυματιοφορείς να τον στείλω εις το ορεινόν χειρουργείον στο Επταχώρι και τούτο , να μην τον ιδούν οι στρατιώται και χάσουν το ηθικόν των ή και εάν χάσω το ύψωμα να μην τον πάρουν οι Ιταλοί αιχμάλωτον. Ο ιατρός μετά δυσκολίας έφθασε εις τον τραυματίαν, λόγω των δραστικών πυρών, πάντως επεδέθη ο τραυματίας και απεστάλη εις το ορεινόν χειρουργείον».


Η μάχη που ανέτρεψε τα δεδομένα του πολέμου


Μετά την εκτέλεσιν του ιερού αυτού καθήκοντος (μεταφορά Δαβάκη) διέταξα τους επικεφαλής των τμημάτων αξιωματικούς να αποσύρουν τους στρατιώτας από την γραμμήν μάχης όπισθεν του υψώματος εις το απυρόβλητον. Εκεί δε ομίλησα εις όλους τους συμπολεμιστάς μου αξιωματικούς και στρατιώτας, τους ετόνισα την σημασίαν του υψώματος αυτού και ότι εάν μας το πάρουν, ανοίγει ο δρόμος δια την κατάληψιν του Μετσόβου. Τους υπέμνησα ότι είμεθα απόγονοι των ηρώων του 21 και να φανούμεν αντάξιοί των, να αμυνθώμεν μέχρι εσχάτου. Οι στρατιώται ενθουσιασθέντες εφώναξαν εν μια φωνή, εδώ θα πέσωμεν όλοι.
Αμέσως επροχώρησα εγώ πρώτος προς την κορυφήν του υψώματος, ακολουθούμενος από τους γενναίους μου αξιωματικούς Σπυρόπουλον, Θεοδωρόπουλον, Αγιοπετρίτη, Θεοτοκάν, Μελάν και λοιπούς και όπισθεν οι γενναίοι στρατιώται με εφ΄όπλου λόγχη.
Όταν εφθάσαμε εις την κορυφήν του υψώματος εξεχύθημεν, εν αλαλαγμώ φωνάζοντες Αέρα – Αέρα. Οι Ιταλοί , οι οποίοι είχαν φθάσει περί τα 200-250 μέτρα από της κορυφής αιφνιδιασθέντες εσταμάτησαν προς στιγμήν και ήρχισαν να καταλαμβάνουν αντερεισματάκια βάλοντες δραστικώς εναντίον μας, πλην όμως οι γενναίοι μου έβαλον και αυτοί εναντίον των, μερικοί δε των αξιωματικών και στρατιωτών έσπευδον εις αποστολήν βολής χειροβομβίδων και εξουδετέρωναν φωλεάς αντιστάσεως πολυβόλων του εχθρού και τους εξανάγκαζον να υποχωρούν.
Η μάχη υπήρξε πεισματώδης και οι Ιταλοί εμάχοντο γενναίως, αλλά μετά τετράωρον εκάμφθησαν και δια της κοιλάδος του Σαρανταπόρου υπεχώρησαν προς Πυρσόγιαννην – Αλβανία εγκαταλείψαντες αρκετούς τραυματίας, άφθονον πολεμικόν υλικόν, αιχμαλώτους και περί τα 150 μεταγωγικά».
«Την πρωίαν της επομένης, 3ην Νοεμβρίου, αφιχθέντος και ενός ουλαμού πυρ)κού υπό τον λοχαγόν Αδρίμην, εξαπέλυσα σφοδράν επίθεσιν δι΄ολοκλήρου του αποσπάσματος Πίνδου προς Ταμπούρι, ανέτρεψα τας ελαφράς δυνάμεις του εχθρού και εσυνέχισα την ολοκλήρωσιν της καταλήψεως του αντικειμενικού σκοπού και την 4ην Νοεμβρίου είχα γίνει κύριος της γραμμής Ταμπούρι – γύφτισσα – Μπολιάνα, αποκόψας τας βορείως του Σμόλικα συγκοινωνίας του εχθρού, ώστε να μην δύναται να ενισχύσει τας εισχωρούσας δυνάμεις προς Σαμαρίναν».
«Η μεραρχία Τζούλια ( η καλύτερη ορεινή μονάς του εχθρού) μετά την κατάληψιν Φούρκας – Ταμπούρι, φοβουμένη την κύκλωσιν ήρχισε να υποχωρεί δια της στενής κοιλάδος του Αώου προς Κόνιτσαν, μεταξύ Γκαμήλας και Σμόλικα, σφυροκοπούμενη και κατά πόδας διωκομένη υπό των νεοαφιχθεισών ελληνικών Μονάδων, δια την εκδίωξιν εκ του πατρίου εδάφους.
Έτσι εκεί εις τις βουνοκορφές και τα φαράγγια της Πίνδου εκερδήθη η πρώτη Νίκη των Ελλήνων, η οποία είναι και νίκη των ελευθέρων λαών, κατερρίφθη δε και το αήττητον του άξονος, ανεθάρρησαν οι λαοί».

«Είμαστε ακόμα ζωντανοί»

 

Όταν 8 σύλλογοι της Πάρου, από τους πιο δραστήριους, παίρνουν θέση συμπαράταξης με την ομόφωνη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου και καταδικάζουν την προσφυγή των 22 στο ΣτΕ.

Όταν οι 8 σύλλογοι δεν προβάλλουν συντεχνιακά συμφέροντα αλλά τα υπερβαίνουν, υπερασπιζόμενοι ένα μεγάλο έργο υποδομής του νησιού μας,

Όταν οι 8 σύλλογοι βγαίνουν μπροστά και συντονίζουν την κοινή τους δράση εν μέσω πανδημίας, χωρίς μισόλογα και «ναι μεν… αλλά»,

Τότε μπορούμε να αισιοδοξούμε και να δηλώνουμε από τη δική μας πλευρά ότι ως τοπική κοινωνία «είμαστε ακόμα ζωντανοί».

Η Πάρος βρίσκεται σε ένα ακόμη κρίσιμο σταυροδρόμι και θα κληθεί να πάρει αποφάσεις σε πολλά τώρα όχι αύριο ή μεθαύριο.

Οι 8 σύλλογοι μας δείχνουν το δρόμο.

Ενότητα στους στόχους, συντονισμό με τις ομόφωνες αποφάσεις του Δημοτικού μας Συμβουλίου και κοινή δράση για την Πάρο, που είναι το σπίτι που στεγάζει όλους μας.

Η θέση 8 Συλλόγων της Πάρου για την προσφυγή των 22 στο Συμβούλιο της Επικρατείας

 

Η υλοποίηση του έργου, η ολοκλήρωση των κτηριακών εγκαταστάσεων καθώς και της επέκτασης του υπάρχοντος διαδρόμου προσγείωσης του Νέου Κρατικού Αερολιμένα Πάρου, είναι κομβικής σημασίας τόσο για τους μόνιμους κατοίκους όσο και για τους επισκέπτες του νησιού.

 Εμείς, οι Σύλλογοι της Πάρου που συνυπογράφουμε την παρούσα επιστολή, αντιπροσωπεύουμε έναν μεγάλο αριθμό πολιτών που διαμένει μόνιμα στο νησί μας, οι οποίοι στη πλειοψηφία τους ασχολούνται επαγγελματικά με τον τουρισμό, αφού από εκεί αντλούν την κύρια -και για ορισμένους την μοναδική- πηγή του εισοδήματός τους και εθελοντικά, με την προστασία του φυσικού και δομημένου περιβάλλοντος.

 Όλοι εμείς είμαστε υπέρ της ολοκλήρωσης των κτιριακών & άλλων εγκαταστάσεων καθώς και της επέκτασης του υπάρχοντος διαδρόμου προσγείωσης του Νέου Κρατικού Αερολιμένα Πάρου. Η ολοκλήρωση του έργου αναμένεται να βελτιώσει καθοριστικά τις ασφαλείς συνθήκες μετάβασης των κατοίκων από και προς την ηπειρωτική χώρα και να αναβαθμίσει τις δυνατότητες πρόσβασης των επισκεπτών στο νησί μας.

 Παράλληλα με την υλοποίηση του παραπάνω έργου, ο Δήμος Πάρου, η Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, αλλά και η Κυβέρνηση, οφείλουν να προχωρήσουν σε άμεσες μελέτες και στην υλοποίηση έργων σε εξίσου σημαντικούς τομείς. Ενδεικτικά αναφέρουμε τους τομείς της υγείας, της ασφάλειας, της οδοποιίας, της ύδρευσης, της ανακύκλωσης των απορριμμάτων και των λιμενικών υποδομών του νησιού.

 Η παρούσα επιστολή είναι και μια απάντηση στην προσφυγή, που κατέθεσαν ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας 22 κάτοικοι της Πάρου ζητώντας την ακύρωση του έργου, ενός έργου που έχει την στήριξη του Παριανού λαού και των εκπροσώπων του εδώ και 30 χρόνια.

 

Συνυπογράφουν οι κάτωθι σύλλογοι της Πάρου:

 

●          Σύλλογος Καφεστιάτορων Πάρου

 

●          Σύλλογος Παραδοσιακού Οικισμού Παροικίας Πάρου

 

●          Σύλλογος Ενοικιαζομένων Δωματίων Πάρου - Αντιπάρου «Μαντώ Μαυρογένους»

 

●          Σύλλογος Ενοικιαζομένων Δωματίων Διαμερισμάτων Πάρου - Αντιπάρου «Ποσειδών»

 

●          Σύλλογος Ενοικιαζόμενων Δωματίων Διαμερισμάτων Νάουσας Πάρου «Φιλόξενος Δίας»

 

●          Σύλλογος Τουριστικών Καταλυμάτων Αλυκής Πάρου

 

●          Σύλλογος Εκπαιδευτικών Π.Ε. Πάρου- Αντιπάρου «Π. Καλλιέρος»

 

●          Εξωραϊστικός & Πολιτιστικός Σύλλογος Αμπελά Πάρου

Η Πάρος, τα συμφέροντα, το αεροδρόμιο και εμείς οι “αυτόχθονες ιθαγενείς”

 

Εάν μας βλέπουν ως ιθαγενείς, πρέπει να πάρουν την πρέπουσα απάντηση.

Η Πάρος είναι οικόπεδο γωνία.

Δεν θα αναφερθούμε στους λόγους, που λίγο πολύ είναι γνωστοί.

Άλλωστε η πραγματικότητα το επιβεβαιώνει.

Εταιρείες μεγάλες χτίζουν ή προγραμματίζουν να χτίσουν μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες, ακριβές βίλες φυτρώνουν σαν μανιτάρια, συχνά χωρίς σεβασμό στο περιβάλλον, πισίνες εξαντλούν τον υδροφόρο ορίζοντα και ακτές του νησιού μας ιδιωτικοποιούνται.

Η παριανή γη έχει μετατραπεί σε ένα μεγάλο οικόπεδο που τεμαχίζεται και πουλιέται σε έλληνες και αλλοδαπούς με μεγάλη συχνότητα.

Η Πάρος αλλάζει χέρια και μια νέα εποχή έρχεται με κυρίαρχες δυνάμεις τα οικονομικά συμφέροντα, που αυτά θα καθορίζουν σταδιακά την πορεία του νησιού, ερήμην των τοπικών αρχών, εάν δεν υπάρξει έγκαιρη αντίδραση.

Ψήγματα αυτού που έρχεται είναι και η προσφυγή των 22 στο ΣτΕ κατά της βελτίωσης του αεροδρομίου, σε αντίθεση με τις ομόφωνες αποφάσεις των θεσμικών οργάνων του νησιού.

Όποιοι και όσοι πιστεύουν αφελώς, ότι οι δυνάμεις που πολεμούν αυτό το σημαντικό έργο υποδομής του νησιού μας, το πράττουν για λόγους προστασίας του περιβάλλοντος, είναι βαθιά νυχτωμένοι.

Εργολάβοι που κατασκευάζουν βίλες στην περιοχή του αεροδρομίου αντιδρούν στην ολοκλήρωσή του, επειδή η τιμή πώλησης της κάθε βίλας θα επηρεαστεί από το θόρυβο, εάν προσγειώνονται μεγαλύτερα αεροπλάνα.

Ορισμένοι που διαθέτουν βίλες στην περιοχή φοβούνται ότι ο θόρυβος και τα καυσαέρια των αεροπλάνων θα θυμίζουν το αεροδρόμιο των Βρυξελλών!!!

Κοντολογίς έχουμε να κάνουμε με συμφέροντα που συνδέονται με αλυσίδα μικροσυμφερόντων στην οποία εμπλέκονται και λίγοι ντόπιοι ( μηχανικοί, μεσίτες, προμηθευτές υλικών κλπ).

Υπάρχουμε όμως και εμείς, οι “αυτόχθονες ιθαγενείς”, που επιχειρούν να μας μπερδέψουν, με αληθοφανή ψέματα και να μας ξεστρατίσουν από αυτά που επιβάλλει η κοινή λογική.

Γιατί το αεροδρόμιο, έργο δρομολογημένο και δημοπρατημένο, αποτελεί βασική υποδομή και όσοι το πολεμούν είναι ή άσχετοι, όταν ζητούν να μεταφερθούν τα χρήματα σε άλλες αναγκαίες υποδομές ή προασπίζουν τα ατομικά τους οικονομικά και άλλα συμφέροντα σε βάρος του νησιού και των μόνιμων κατοίκων του.

Στην τελευταία περίπτωση πρέπει να υπάρξει απάντηση, νόμιμη, οργανωμένη και αποτελεσματική.

 

Η Κοινότητα Μάρπησσας ζητά ενημέρωση από το Δήμο για το εμπορικό λιμάνι στο Καμινάκι

 

Σε χθεσινό μας σχόλιο αναφερθήκαμε σε ένα έργο που έχει ανάγκη το νησί μας και που σέρνεται για δύο δεκαετίες χωρίς ακόμα να φαίνεται στον ορίζοντα η υλοποίησή του.

Πρόκειται για το εμπορικό λιμάνι, που θα αποσυμφορήσει σημαντικά το κεντρικό λιμάνι της Πάρου που είναι μεικτής χρήσης.

Μετά το ναυάγιο του Ποσειδώνα, το 1996, που κατέστησε δυσλειτουργικό μεγάλο τμήμα του, ξεκίνησε η προσπάθεια για ένα δεύτερο λιμάνι μεικτής χρήσης στο Μώλο των Μαρμάρων.

Οι σχετικές αδειοδοτήσεις ξεκίνησαν τα χρήματα βρέθηκαν, αλλά κάτοικοι των Βρυξελλών το ακύρωσαν με την απειλή προσφυγής και πάλι στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Ήταν η περίοδος που  το Ε΄Τμήμα του ΣτΕ ακύρωνε μεγάλο αριθμό έργων με το παραμικρό.

Στη συνέχεια ξεκίνησαν νέες προσπάθειες για εξεύρεση άλλης τοποθεσίας. Η θέση Καμινάκι στην περιοχή της Μάρπησσας κρίθηκε ως η πλέον κατάλληλη με τη σύμφωνη γνώμη της Κοινότητας και ξεκίνησαν οι σχετικές μελέτες. Σε ποιο στάδιο βρίσκονται δεν γνωρίζουμε. Αυτό όμως που προβλέπεται να καθυστερήσει ή και να ακυρώσει αυτό το έργο  είναι η έλλειψη πρόσβασης στην περιοχή.

Και εδώ αρχίσουν τα δύσκολα. Γιατί ο μεν δήμαρχος προτείνει η διέλευση των οχημάτων να γίνεται μέσα από τους οικισμούς της Μάρπησσας και του Πίσω  Λιβαδιού η δε Κοινότητα Μάρπησσας διαφωνεί και ζητά να εξεταστεί νέα χάραξη δρόμου, η μελέτη του οποίου να προχωρεί παράλληλα με τη μελέτη του έργου του νέου λιμανιού.

Μετά την απόφαση του 2018, η Κοινότητα της Μάρπησσας επανήλθε επί του θέματος στις 23-7-2021, έπειτα από περίπου 3 χρόνια. Δηλώνει ότι δεν έχει καμία ενημέρωση για τον τρόπο και τον τόπο διάνοιξης των δρόμων, ώστε να ενημερωθούν οι κάτοικοι της Μάρπησσας.

Συγκεκριμένα ζητά από το Δήμο να της χορηγηθούν οι προτάσεις, οι αποτυπώσεις, οι χάρτες και τα τοπογραφικά χάραξης της νέας όδευσης από και προς το εμπορικό λιμάνι.

Αν και πέρασαν 3 μήνες, οι υπηρεσίες του Δήμου δεν έχουν απαντήσει, για ένα θέμα που θα κρίνει τελικά την τύχη ενός τόσο σημαντικού έργου.

Γιατί λιμάνι χωρίς δρόμο καμιά υπηρεσία και καμιά κυβέρνηση δεν πρόκειται να εγκρίνει, ώστε να προχωρήσει η εκτέλεσή του.

Όταν επρόκειτο να γίνει λιμάνι μεικτής χρήσης στο Μώλο Μαρμάρων

 

Η σημερινή εικόνα του λιμανιού μας

Τσιμεντάδικο πλαγιοδετημένο, πλοίο της ακτοπλοΐας και μικρό κρουαζιερόπλοιο συνέθεσαν την σημερινή μεσημεριανή εικόνα του λιμανιού μας. Και σε λίγο θα αρχίσουν να φορτώνονται και τα αμμοχάλικα.

Γνωστή η κατάσταση που επικρατεί στο λιμάνι, αλλά το καινούργιο που μας πληροφόρησαν άνθρωποι του λιμανιού είναι ότι το τσιμετάδικο εφοδιάζει και τη Νάξο.

 
Το τσιμέντο φορτώνεται σε σιλοφόρα οχήματα και μεταφέρεται στο γειτονικό μας νησί.

 
Στο μεταξύ προχωρούν οι μελέτες για το εμπορικό λιμάνι, αλλά για το δρόμο που θα οδηγεί σ΄αυτό κουβέντα. Λέτε να βρέθηκε λύση και μας το κρατούν μυστικό;