Οι λαϊκές συνελεύσεις με φορέα την τοπική αυτοδιοίκηση έχουν ιστορία που χρονολογείται από την εποχή της Εθνικής Αντίστασης, στην ελεύθερη Ελλάδα.
Πολύ αργότερα τη δεκαετία του 1980 καθιερώθηκαν με νόμο στην τοπική αυτοδιοίκηση επί υπουργίας του αείμνηστου Γιώργου Γεννηματά , που από όποιο υπουργείο πέρασε άφησε το δικό του ισχυρό αποτύπωμα Το Εθνικό Σύστημα Υγείας, ήταν δικό του δημιούργημα (ΕΣΥ).
Ο θεσμός των λαϊκών συνελεύσεων λειτούργησε για δύο δεκαετίες ικανοποιητικά, φέρνοντας πολύ κοντά το λαό στο χώρο της τοπικής αυτοδιοίκησης, όπου και με τη δική του συμμετοχή διαμορφώνονταν πολιτικές που βελτίωναν την ποιότητα της ζωής του.
Όμως και με ευθύνη των δημάρχων ο θεσμός άρχισε σταδιακά να ατονεί, αφού οι τοπικοί μας άρχοντες έπρεπε να δίνουν εξηγήσεις για θέματα που παρά τα υπεσχημένα δεν προχωρούσαν, όχι πάντα με δική τους ευθύνη, αλλά εξαιτίας και της κυβερνητικής πολιτικής που συχνά έμπαινε φραγμός σε αποφάσεις σημαντικές για τις τοπικές μας κοινωνίες.
Μια λαϊκή συνέλευση που είχε συμμετοχή κόσμου και ακούστηκαν σημαντικές προτάσεις ήταν αυτή που πραγματοποιήθηκε το 2019 από την Κοινότητα Πάρου, όταν την πλειοψηφία είχε η Λαϊκή Συσπείρωση με πρόεδρο την κ. Μαργαρίτα Αργουδέλη.
Στο αρχείο μου βρέθηκαν τα πρακτικά αυτής της συνέλευσης από τα οποία θα παραθέσω μερικά αποσπάσματα.
Για λόγους τιμής και ευαισθησίας ξεκινώ με την τοποθέτηση ενός σπουδαίου συμπατριώτη μας, του Κώστα Ροκονίδα, που υπηρέτησε την τοπική αυτοδιοίκηση μέχρι την τελευταία του πνοή.
Ροκονίδας Κώστας:
«Εδώ και 20 χρόνια με το νομοθετικό πλαίσιο που είχε δρομολογηθεί οι κάτοικοι, οι δημότες, έχουν απομακρυνθεί από αυτό που λέγεται τοπική αυτοδιοίκηση, δεν είναι πλέον αυτοδιοίκηση, αλλά είναι η διοίκηση κατά τόπους. Εσείς ως κοινοτικό συμβούλιο βάζετε ένα στοίχημα: πως θα αποκαταστήσετε την εμπιστοσύνη των δημοτών απέναντι στα θεσμικά όργανα. Και αυτό είναι ένα στοίχημα που αξίζει να το κερδίσετε. Αξίζει δηλαδή αυτή η σημερινή συνέλευση να είναι η απαρχή μιας διαδικασίας που ο πολίτης θα νιώθει, ο δημότης θα νιώθει ότι έχει ένα στήριγμα, ώστε τελικά οι ανάγκες του, τα προβλήματά του να μπορούν να μεταφέρονται με έναν αξιόπιστο τρόπο και να διεκδικείται η λύση τους από τα αρμόδια όργανα. Πρέπει να ξεκαθαριστεί όμως στην παριανή κοινωνία, ότι η δική σας αρμοδιότητα είναι συμβουλευτική, δεν είναι αποφασιστική. Εσείς μπορεί να παίρνετε αποφάσεις, δεν μπορείτε όμως να επιβάλετε τις αποφάσεις αυτές. Εκείνο που μπορείτε να κάνετε είναι να διεκδικείτε με ένα πνεύμα αποφασιστικό, ώστε τελικά αυτές οι αποφάσεις να υλοποιούνται. Αυτό είναι το ένα.
Το δεύτερο είναι να συνειδητοποιήσει η παριανή κοινωνία ότι η επίλυση των προβλημάτων δεν έρχεται επειδή τα φορτώνει στις πλάτες ενός κοινοτικού ή ενός δημοτικού συμβουλίου, αλλά διεκδικεί με τρόπο καθημερινό η ίδια τη λύση των προβλημάτων της. Τα προβλήματα της Παροικιάς είναι πολλά. Εγώ δεν θα μπω αυτή τη στιγμή στην απαρίθμηση αυτών των προβλημάτων. Όμως θα έλεγε κανείς ότι τα ζητήματα των υποδομών σε μια πόλη, όπως είναι η δική μας είναι τεράστια. Είμαστε πολύ πίσω. Υπάρχουν προβλήματα για τα οποία η λύση εκκρεμεί εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Τα προβλήματα μέσα στο διάβα του χρόνου έχουν μεγαλώσει και βέβαια στα προβλήματα αυτά έχουν προστεθεί και άλλα. Επιγραμματικά εγώ απλώς τα αναφέρω. Ζητήματα βασικών υποδομών όπως είναι οι ελεύθεροι χώροι μέσα στην πόλη. Ελεύθεροι αναψυχής, ελεύθεροι πρασίνου κ.λ.π. Βλέπε αγροκήπιο. Ποιοι είναι οι χώροι που με ασφάλεια μπορεί να περπατήσει ο πεζός. Το άτομο με ειδικές ανάγκες, η μωρομάνα. Θίχτηκαν νωρίτερα, να μην επαναλαμβάνω, περιφερειακός, παραλία, πεζοδρόμια από τη διασταύρωση πρώην Γκίκα μέχρι το γήπεδο, όπου κινούνται δεκάδες παιδιά καθημερινά, για μην βάλω τα προβλήματα της καθημερινής περιόδου. Που είναι οι χώροι του πολιτισμού, που είναι οι χώροι του αθλητισμού, που είναι οι παιδικές χαρές που αντιστοιχούν σε μια πόλη των 6.000 κατοίκων. Με αυτόν τον περιορισμένο χώρο που υπάρχει στην πλατείας της Μαντώς ή με το χώρο που βρίσκεται στην περιοχή του Κάτω Γυαλού. Που είναι οι υποδομές της εκπαίδευσης. Αυτή τη στιγμή το Γυμνάσιο της Παροικιάς φιλοξενεί κοντά στα 320 παιδιά. Ένα Γυμνάσιο το οποίο χτίστηκε πριν από 60 ή 70 χρόνια για να φιλοξενεί λιγότερα από 200 παιδιά, σήμερα φιλοξενεί σχεδόν διπλάσιο πληθυσμό. Και δυστυχώς εδώ υπάρχουν τραγικές και εγκληματικές ευθύνες για αυτό που έχει συμβεί για 13 συναπτά έτη, από τότε δηλαδή που αγοράστηκε και εδώ θα το πω γιατί αυτό έχει αξία, γιατί εάν αγοράστηκε ένα ακίνητο, δεν αγοράστηκε γιατί η ανάγκη βγήκε έτσι στον αέρα, αγοράστηκε κάτω από μια συγκεκριμένη απαίτηση, γιατί υπήρχε ένας σύλλογος γονέων που εκείνη την εποχή διεκδικούσε την επίλυση του στεγαστικού του γυμνασίου της Παροικιάς πριν από 15 χρόνια και αυτό σαν αποτέλεσμα είχε ότι τελικά οδήγησε στην αγορά ενός συγκεκριμένου κτήματος, το οποίο όμως παραμένει κτήμα μετά από 13 χρόνια. Το δεύτερο δημοτικό, ένα σχολείο που δεν ξέω αν έχουν ανακαλύψει ακόμα την οικοδομική του άδεια μετά από 30 χρόνια που έχει κτιστεί. Το ότι αυτή τη στιγμή η Παροικιά έχει 4 νηπιαγωγεία και κανένα νηπιαγωγείο δεν είναι σε χώρο ιδιόκτητο. Μισθωμένοι χώροι που είναι φυσικά ακατάλληλοι. Καταλαβαίνετε ότι δεν είναι χώροι κατασκευασμένοι για την προσχολική αγωγή. Σ΄αυτά λοιπόν τι να βάλω, αυτά που μας είπε και ο Έπαρχος; Είτε έχει να κάνει με το επιβατικό λιμάνι είτε με το εμπορικό. Τα προβλήματα δεν πρέπει μόνο να εντοπίζονται, αλλά να προγραμματίζεται και η λύση τους και οι αποφάσεις να υλοποιούνται.
Επόμενο μεγάλο ζήτημα για σας, ως κοινοτικό συμβούλιο, αλλά και για σένα αντιδήμαρχε της Παροικιάς, είναι να παρακολουθείτε την υλοποίηση των αποφάσεων αυτών, τουλάχιστον όσοι είναι σε αυτήν την αίθουσα και έχουν θητεύσει στην αυτοδιοίκηση ξέρουν πολύ καλά ότι οι αποφάσεις μπορεί να είναι αρκετές ή πάρα πολλές αλλά αυτό που υλοποιείται να είναι πολύ μικρό σε σχέση με το σύνολο των αποφάσεων που έχουν παρθεί. Και αυτό είναι ένα στοίχημα για το κοινοτικό συμβούλιο, αλλά και για τον αντιδήμαρχο της Παροικιάς. Το ζήτημα των σκουπιδιών και να τελειώσω με αυτό είναι ένα τεράστιο ζήτημα εμείς κατ΄ επανάληψη το βάζουμε στο δημοτικό συμβούλιο, αλλά θα πρέπει να γίνει κατανοητό και να ενστερνιστεί την αναγκαιότητα αυτή και η δημοτική αρχή, ότι δεν μπορεί πλέον να πορεύεται με τον προγραμματισμό είχε σχέση με τις ανάγκες της προηγούμενης εικοσαετίας. Διότι βαυκαλίζεται πέρυσι ας πούμε για παράδειγμα με πολύ μεγάλη έπαρση ο δήμαρχος και δεν το λέω επειδή είναι απών, αλλά αυτό συνέβη, να λέει ότι τα έσοδα από τα ανταποδοτικά είναι πολύ μεγάλα σε σχέση με τις δαπάνες και αυτό θεωρούνταν επίτευγμα της δημοτικής αρχής. Δεν έπαιρνε βέβαια υπόψη του ότι υπάρχουν ανάγκες οι οποίες δεν ικανοποιούνται, δεν έχουν παρθεί όλα τα μέσα εκείνα που θα μπορούσαν να κάνουν καλύτερη τη διαδικασία της καθαριότητας και δεν έχει υπάρξει ανασχεδιασμό την τελευταία εικοσαετία».
(Συνεχίζεται με άλλες τοποθετήσεις)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου